Simple Queue در RouterOS ساده‌ترین راه برای محدود کردن سرعت آپلود و دانلود یک IP، ساب‌نت یا اینترفیس است. برای مبتدی، قبل از Queue Tree و mangle معمولاً همین ابزار کافی است؛ این آموزش از پیش‌نیازها تا راستی‌آزمایی همان مسیر را جمع می‌کند.
آموزش Simple Queue میکروتیک؛ محدود کردن سرعت از صفر
پیش از هر چیز مشخص کنید چه کسی را محدود می‌کنید: یک رایانه با IP ثابت، کل مهمان Wi-Fi، یا یک اینترفیس. بدون دانستن target درست، صف روی دستگاه دیگری می‌نشیند یا اصلاً اثر ندارد. اگر DHCP هر بار IP عوض می‌کند، یا رزرو DHCP بگذارید یا بعداً با address-list هدف را پویا کنید.
در WinBox مسیر انگلیسی این است: Queues → Simple Queues سپس دکمهٔ +. در ترمینال نمونهٔ فشرده:
/queue simple add name=pc-limit target=192.168.88.50/32 max-limit=10M/10M limit-at=2M/2M
در max-limit ترتیب معمولاً آپلود/دانلود است و واحد M یعنی مگابیت بر ثانیه. limit-at نرخ تضمینی هنگام شلوغی است؛ اگر فقط سقف می‌خواهید، می‌توانید فعلاً فقط max-limit را پر کنید.
پیش‌نیازها و فیلدهای مهم
- IP یا ساب‌نت هدف را با /ip arp print یا فهرست DHCP تأیید کنید.
- نام صف را خوانا بگذارید (مثلاً guest-wifi) تا شیفت بعدی گیج نشود.
- Max Limit را برای هر دو جهت تنظیم کنید؛ فقط یک طرف را پر نگذارید.
- در صورت نیاز Priority را بین ۱ (بالاتر) تا ۸ تنظیم کنید.
- از خودِ میزبان محدودشده تست بگیرید، نه از روتر.
اگر در آزمایشگاه سرعت عوض نشد، در نظرات بدون نوشتن IP عمومی بگویید target چه بوده و خروجی خلاصهٔ /queue simple print چه می‌گوید تا گام بعدی روشن شود.
Simple Queue در برابر Queue Tree و اشتباه‌های پرتکرار
Simple Queue برای محدودیت per-IP سریع است؛ Queue Tree وقتی لازم می‌شود که ترافیک را با mangle علامت زده‌اید و سلسله‌مراتب پیچیده‌تر می‌خواهید. تا وقتی علامت‌گذاری ندارید، از Simple شروع کنید.
مرجع رسمی در Queues - RouterOS - MikroTik Documentation آمده‌است. برای سناریوی بعدی، سقف مهمان Wi-Fi کافی است یا مستقیم سراغ Queue Tree؟
در شبکه‌های خانگی و اداری کوچک، شکایت رایج این است که یک دانلود حجیم بقیهٔ کارها را می‌خواباند. Simple Queue دقیقاً برای همین سقف‌گذاری سریع است: بدون نوشتن mangle، یک target و یک max-limit می‌گذارید و رفتار را با مانیتور صف می‌بینید. پیش از ساخت صف، از صحت IP مطمئن شوید؛ بسیاری از شکست‌ها فقط به‌خاطر target روی lease قبلی DHCP است.
وقتی چند دستگاه مهمان روی یک SSID هستند، محدود کردن کل اینترفیس وای‌فای مهمان گاهی ساده‌تر از ساختن صف جدا برای هر IP است. برعکس، در دفتر کار که هر نفر IP رزرو دارد، per-host خواناتر است و عیب‌یابی را کوتاه می‌کند. نام صف را با نقش کاربر هم‌خوان بگذارید تا در print گیج نشوید.
limit-at را مثل قول حداقل پهنای باند ببینید؛ وقتی لینک شلوغ است RouterOS سعی می‌کند این کف را نگه دارد و سقف را با max-limit ببندد. اگر فقط می‌خواهید کسی از مثلاً ۱۰ مگابیت بیشتر نکشد، با max-limit شروع کنید و بعداً در صورت نیاز priority و limit-at را لایه کنید تا آزمایش شلوغ نشود.
Queue Tree و PCQ ابزارهای قوی‌تری برای ترافیک علامت‌خورده‌اند، ولی برای آموزش اول، قاطی‌کردنشان با Simple Queue علت قطعی را گم می‌کند. یک آزمایشگاه تمیز بسازید: یک کلاینت محدود، یک کلاینت آزاد، و مقایسهٔ سرعت. مانیتور Simple Queue باید روی کلاینت محدود شمارندهٔ rate نشان بدهد.
پس از ارتقای RouterOS یا بازگردانی backup، یک‌بار simple print بگیرید تا صف‌ها disabled یا بیtarget نمانده باشند. ثبت کوتاه در مستند تیم که کدام صف مال مهمان است و کدام مال اتاق سرور، شیفت بعدی را از حدس زدن نجات می‌دهد. مرجع Queues میکروتیک فیلدها را کامل‌تر از این آموزش فهرست می‌کند؛ اینجا روی الگوی سقف‌گذاری روزمره متمرکزیم.
اگر VoIP یا ویدیوکنفرانس دارید، صف جدا با اولویت بالاتر یا سقف سخاوتمندانه‌تر برای همان IP معمولاً بهتر از یک سقف مشترک تنگ است. مهمان را سخت‌تر بگیرید و لینک حیاتی را گرسنه نگذارید. پس از هر تغییر زنده، ۳۰ ثانیه مانیتور را نگاه کنید تا اشتباه واحد (K به‌جای M) را زود ببینید.
